De parellellen met Oranje stokken te vroeg

Brabants Dagblad; 19 juli 2010
Tekst door: Esther Voesenek
Foto door: Peter van der Ham

Thomas Kortbeek moet tien horden over, Arjan Robben niet. Daarom lukte de hordeloper na een gescheurde hamstring niet waar de voetballer juist wel in slaagde.

Het bewijs voor zijn woorden flonkert om de rechterpols. Thomas Kortbeek (29) scheurde zes weken geleden zijn hamstring en de Bosschenaar zegt werkelijk alles te hebben gedaan om volgende week op het EK atletiek te kunnen staan. Tot aan het alternatieve circuit aan toe, vandaar het balansbandje dat hij draagt. Het leverde hem in Amsterdam de nationale titel op de 400m horden op - zijn zesde alweer - maar louter daarvoor was de atleet van het Vughtse Prins Hendrik niet naar het Olympisch Stadion gekomen. "Ik zie het maar als een beloning voor mijn begeleidingsteam."
Zelf vlaste hij op een tijd die 1,09 seconden onder zijn 51,04 van gisteren lag, want dan had hij op de laatste limietdag alsnog mee naar Barcelona gemogen. "Geef me nog twee weken extra en ik loop 49-laag, en dan doe je gewoon mee op het EK... Dat drukt de feestvreugde nu wel een beetje."

Arjen Robben, aan hem denk je direct bij het aanhoren van Kortbeeks verhaal. "Zijn blessure was een dag eerder dan die van mij." Maar de voetballer stond inmiddels al op het WK en het EK van de hordeloper gaat dit seizoen niet komen. "Het voordeel van een voetballer: als hij op zeventig procent is, kan hij al gewoon meedoen en zijn waarde hebben. Als ik op zeventig procent ben, haal ik de finish niet eens, want ik moet nog tien horden over. Dat is belastender." Zo steekt het in elkaar, dus kom niet aankakken met de beschuldiging dat Robben in diens revalidatie dieper ging dan hij.

Kortbeek complimenteert de mensen om hem heen niet voor niets zo expliciet. Die maakten overuren speciaal voor hem nadat het in een competitiewedstrijdje met Prins Hendrik was misgegaan. "Ik had echt goed getraind in de winter en liep de 400 meter vlak als tempotraining. Binnen veertig meter 'pats!', een scheurtje in mijn hamstring , één centimeter. Toen hebben we de vraag gesteld: heeft het zin om nog als een dolle voor het EK te gaan?" Ja, concludeerden hij en z'n team. "Het was alles of niets." Er kwamen artsen aan te pas, fysio's, nog meer voedingssupplementen dan hij gewoon was en dus ook dat bandje om zijn pols. "Misschien is het wetenschappelijk allemaal niet bewezen, maar als het psychisch ook maar een klein beetje helpt..."
Zo dachten ze er bij het Nederlands voetbalelftal ook over tijdens het WK, want het gros van Oranje liep met zo'n balansbandje rond. "Een van mijn trainers, Ruben Jongkind, zit ook in het voetbal - hij is looptrainer bij Ajax - en hij heeft me eraan geholpen."

En of het nou daaraan te danken was of niet, de atleet was dinsdagavond weer in staat om (in Luik) een wedstrijd te lopen. Toen had-ie nog goede hoop op het welslagen van zijn missie, maar die vervloog zaterdag tijdens de NK-series eigenlijk al. De kwam Kortbeek als snelste door, maar in een tijd (51,62) die hem niet echt kon bekoren. "Toen voelde ik dat ik in de finale niet voor de EK-limiet moest gaan, maar gewoon voor de winst. En als je dan een goede wedstrijd loopt, kan er ook een goede tijd uitkomen." Die kwam er dus niet, die goede tijd noch de race. Hij moest op het end zelfs nog aanpoten om eerste te worden, met Daniël Franken ineens in z'n nek. "Het overkomt me en ik kan het niet bijsturen. Dat is een combinatie van wedstrijdritme dat ontbreekt en het vermogen in m'n benen." Dat hervindt hij heus wel weer, te laat alleen voor het EK.